Modrzewnica pospolita Andromeda polifolia

Modrzewnica pospolita, modrzewnica północna, modrzewnica zwyczajna (Andromeda polifolia L.) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny wrzosowatych.

Liście zimozielone, skórzaste, równowąskolancetowate o podwiniętych brzegach. Osadzone na ogonkach o długości do 0,3 mm. Dorastają do 5 cm długości i 5 mm szerokości. Na górnej stronie ciemnozielone, spodem sinobiałe. Kwiaty zebrane w baldachogrona liczące 2-8 kwiatów, osadzone na szczycie łodygi. Pojedyncze kwiaty mają długość 4-7 mm, są zwisające, osadzone na czerwonawych szypułkach. Kielich złożony z 5 działek, znacznie mniejszych (ok. 4-krotnie) od korony. Korona 5-krotna, dzbaneczkowata o zrośniętych, różowych lub białych płatkach, długości do 8 mm. Nietrwała, opada po przekwitnięciu. Słupek jeden, górny, z długą grubą szyjką i grubą zalążnią. Pręcików 10, pylniki na szczycie posiadają szczeciniaste wyrostki. Słupek i pręciki schowane są wewnątrz korony. Pokrój wzniesiona krzewinka o wysokości (10)20-40 cm. Łodyga pędy nadziemne podnoszące się, podziemne są długie i rozgałęzione. Młode gałązki wiotkie. Owoc kulista torebka składająca się z 5 komór. Wzniesiona ku górze, o średnicy 3–5 mm.

Biologia i występowanie


Jej zasięg obejmuje Europę (z wyjątkiem części południowej) oraz część Azji (część Syberii i Mongolia). W Polsce jest dość pospolita na niżu, ale brak jej na Kujawach, w północno-zachodniej części Niziny Mazowieckiej, na Nizinie Śląskiej i wschodniej części Pojezierza Wielkopolskiego. W Karpatach jest rzadka. Liczniej występuje tylko na Kotlinie Orawsko-Nowotarskiej (jest tam dużo torfowisk), poza tym na pojedynczych stanowiskach na Działach Orawskich, Pogórzu Śląskim, Dynowskim i w Bieszczadach. Z Tatr podana z dwóch stanowisk: Toporowy Staw Wyżni i z młaki pomiędzy Waksmundzką Polaną a Psią Trawką.

Chamefit. Podobnie, jak inne gatunki z rodziny wrzosowatych żyje w symbiozie z określonym gatunkiem grzyba. Strzępki grzybni przerastają całą roślinę, aż do okrywy nasion. Kwitnie od maja do lipca, kwiaty równoczesne, zapylane jest przez owady. Roślina trująca. Trujące są liście i młode gałązki.
Roślina pospolita na niżu, w górach rośnie na rozproszonych stanowiskach. Występuje na torfowiskach wysokich, mszarach w obrębie torfowisk przejściowych, w borach bagiennych. Jest chamefitem. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Sphagnetalia magellanici.
Liczba chromosomów 2n = 48.


Czasami jest uprawiana jako roślina ozdobna. Jest w pełni mrozoodporna (strefy mrozoodporności 2–9). Najlepiej rośnie na kwaśnej glebie (z dodatkiem torfu kwaśnego), na zacienionym stanowisku. Szczególnie nadaje się do ogródków skalnych. Rozmnaża się z nasion lub sadzonek pędowych. Oprócz typowej formy w uprawie są bardziej ozdobne kultywary, np. 'Compacta' o szarych liściach, różowych kwiatach i bardziej zwartym pokroju.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2017-10-21 19:12:30]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=48720510. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  • Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-27].
  • Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  • Stanisław Kłosowski, Grzegorz Kłosowski: Rośliny wodne i bagienne. Multico, 2007, s. 288, seria: Flora Polski. ISBN 978-83-7073-248-6.
  • The Plant List. [dostęp 2017-02-28].
  • Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-13].
  • Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  • Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.