Selery błotne Apium repens

Selery błotne, seler błotny, pęczyna błotna, (Apium repens (Jacq.) Lag., właśc. Helosciadium repens (Jacq.) W. D. J. Koch) – gatunek roślin należący do rodziny selerowatych (baldaszkowatych).

Liście pojedynczo, nieparzysto-pierzaste o siedzących listkach z ząbkowanymi brzegami. Kwiaty zebrane w baldach złożony składający się z 2-7 baldaszków. Mają wiele biało obrzeżonych, eliptycznych pokrywek. Baldach ma 3-7 lancetowatych, wcześnie odpadających pokryw i osadzony jest na szypule o długości 1-3,5 cm. Kwiaty drobne, o białych płatkach korony, przeważnie mających zaostrzony i zagięty do środka koniec. Łodyga płożąca się i zakorzeniająca się w węzłach. Ma długość 20-50 cm. Owoc kuliste niełupki o długości do 1 mm.

Biologia i występowanie


Pochodzą z Europy. W Polsce selery błotne występują tylko na Pomorzu Zachodnim i w Wielkopolsce i tylko na kilkunastu stanowiskach. Obecnie występują już tylko na 9 stanowiskach na Pojezierzu Gnieźnieńskim nad jeziorami: Ostrowickim, Powidzkim i Skurbaczewskim oraz na 2 stanowiskach na Pojezierzu Leszczyńskim (Brenno i Szreniawa). Na Pomorzu roślina ta została uznana za wymarłą, lecz ostatnio po wielu latach ponownie odkryto jedyne naturalne stanowisko selerów błotnych nad jeziorem Miedwie na Pomorzu Zachodnim.

Hydrofit, hemikryptofit. Kwitnie od czerwca do października, wytwarza jednak niewiele owoców, przy czym część z nich nie dojrzewa. Rozmnaża się głównie wegetatywnie poprzez rozłogi. Występuje nad brzegami jezior na żyznych glebach, okresowo podtapianych, lub przez dłuższy czas zalewanych wodą . Liczba chromosomów 2n=22.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2017-10-21 19:17:41]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=48867445. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
  • Kadereit J. W., Albach D. C., Ehrendorfer F., Galbany-Casals M. i inni. Which changes are needed to render all genera of the German flora monophyletic?. „Willdenowia”. 46, s. 39 – 91, 2016. DOI: http://dx.doi.org/10.3372/wi.46.46105. 
  • Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
  • Halina Piękoś-Mirkowa, Zbigniew Mirek: Rośliny chronione. Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2006. ISBN 978-83-7073-444-2.
  • Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-05].
  • P.F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-05-01].
  • Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  • Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.