Wierzba zielna Salix herbacea

Wierzba zielna, w. nibyzielna (Salix herbacea) – gatunek rośliny należący do rodziny wierzbowatych. Występuje w Europie i Ameryce Północnej na obszarach wokółbiegunowych. W Polsce występuje w Sudetach, Tatrach i na Babiej Górze.

Liście kształt okrągły lub jajowaty, długość do 2 cm, tępe, czasami wycięte, brzegi słabo karbowane lub piłkowane. Cechą charakterystyczną jest, że końce liści nigdy nie są zaostrzone. Wyrastają na krótkich ogonkach, z obu stron są żywozielone. Wyraźnie widoczne nerwy. Kwiaty zebrane w kwiatostany zwane kotkami, na oddzielnych kwiatostanach kwiaty męskie i żeńskie. W kotce zwykle tylko kilka kwiatów. Słupki nagie z bardzo krótką, rozdwojoną szyjką i rozdwojonymi znamionami. Kwiaty męskie z dwoma wolnymi pręcikami. Roślina miododajna, miodniki tworzą zwarty, nierówno wcinany pierścień. Pokrój bardzo mała, płożąca się krzewinka. Najmniejszy gatunek wierzby. Zwykle składa się tylko z kilku do kilkunastu liści i kilkucentymetrowej łodyżki. Łodyga płożąca się, wysoka na kilka centymetrów, wytrzymująca pod śniegiem blisko 8 miesięcy w roku. Gałązki mogą osiągać długość do 4 m, zwykle jednak są znacznie mniejsze, przeważnie mają długość od kilku do kilkudziesięciu cm. Pąki nagie.

Biologia i występowanie


Rozwój: Roślina wieloletnia. Kwiaty zakwitają równocześnie z rozwojem liści, od lipca do sierpnia.
Siedlisko: ocienione i wilgotne zagłębienia partii szczytowych gór, zwanych wyleżyskami, również wilgotne szczeliny między skałami. Roślina arktyczno-alpejska, w Polsce będąca reliktem glacjalnym. Oreofit, w Tatrach występuje na wysokościach od 1160 do 2629 m n.p.m. (Lodowy Szczyt).
Gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Salicetalia herbaceae i Ass. Salicetum herbaceae.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2018-01-28 07:08:51]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=52302721. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  • Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  • Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
  • W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.
  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-12-10].
Przypisane cechy
ogólne krzewinka
ogólne roślina miododajna
ogólne roślina górska
ogólne roślina reliktowa
ogólne oreofit (roślina wysokogórska)
ogólne gatunek rodzimy
ogólne roślina arktyczno-alpejska
forma życiowa wg Raunkiæra chamefit zdrewnialy
korona kwiatu i typ kwiatostanu kwiatostan
korona kwiatu i typ kwiatostanu kotka
obecność miodników tak
typ kwiatu pręcikowy
typ kwiatu słupkowy
znamiona słupka dwudzielne
kształt blaszki liście jajowate
kształt blaszki połyskujące
kształt blaszki okrągławe
kształt blaszki nagie z obu stron
brzeg liścia gruczołkowaty
brzeg liścia karbowanopiłkowany
kolor liścia żywozielone
liście przykwiatowe przysadki
szczyt tępy
ulistnienie ogonek liściowy obecny
rodzaj owoców torebki
powierzchnia owocu drobno brodawkowana
cechy pędu nagie
wygląd łodygi łodyga pełzająca
wygląd łodygi płożące się podziemne pędy
szacowana wysokość łodygi do kostki (0 < x < 15 cm)
pora kwitnienia czerwiec
pora kwitnienia lipiec
pora kwitnienia sierpień
pora kwitnienia równnoczesne z rozwojem liści
siedlisko piętro alpejskie i subniwalne
siedlisko wyleżyska śnieżne
siedlisko skały granitowe