Nostrzyk biały Melilotus albus

Nostrzyk biały (Melilotus albus) – gatunek rośliny z rodziny bobowatych (Fabaceae Lindl., dawniej zwanych motylkowatymi). Rodzimym obszarem jego występowania jest Afryka Północna (Egipt, Libia), znaczna część Azji oraz wschodnia, południowa i środkowa Europa, ale rozprzestrzenił się także w Australii i Nowej Zelandii, w Ameryce Południowej, Środkowej i Północnej, na Makaronezji i Hawajach. W polskiej florze jest archeofitem . W Polsce jest pospolity na całym niżu i w niższych położeniach górskich.

Liście o trzech listkach rombowatojajowatych (dolne) lub lancetowatych (górne), nieregularnie ząbkowanych. Posiadają szczeciniaste, całobrzegie przylistki. Kwiaty o długości 4–5 mm, białe, drobne, zebrane po kilkadziesiąt w luźne grona, wyrastające z kątków liści. Kwiaty motylkowe. Ich skrzydełka mają tę samą długość co łódeczka, lub są nieco tylko dłuższe, żagielek dłuższy od łódeczki. W słupku 2–4 zalążki. Łodyga wzniesiona, naga w górze lekko owłosiona. Wysokość 30–150 cm. Owoce siatkowato-żyłkowany strąk jedno-dwunasienny, po dojrzeniu czarniawy. Ma długość 3–3,5 mm. Nasiona jajowate z wyraźnie widocznym, odstającym korzonkiem. Barwy zielonkawej lub żółtawobrunatnej, z wiekiem ciemniejące. Powierzchnia gładka, bez połysku. Długość 2–2,5 mm, szerokość 1,5–2 mm, grubość 1 mm. Pachną kumaryną.

Biologia i występowanie


Roślina dwuletnia. Porasta suche wzgórza, zarośla, rowy, przydroża. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Onopordetalia, Ass. Echio-Meliloteum. Kwitnie od czerwca do października.


Roślina uprawna
Bywa uprawiany na zielony nawóz, rzadziej na paszę.
Roślina miododajna
Należy do najlepszych roślin miododajnych w naszym klimacie. Bywa bardzo licznie odwiedzany przez pszczoły miodne. Wydajność miodowa z 1 ha wynosi 300–600 kg.
Roślina lecznicza
Ziele nostrzyka obniża nadmierną przepuszczalność ścian naczyń krwionośnych, zmniejsza nieznacznie lepkość i krzepliwość krwi oraz ułatwia jej przepływ przez naczynia żylne i włosowate, poprawia kinetykę chłonki. Efektem tego jest poprawa krążenia, zmniejszenie obrzęków i zapobieganie tworzenia się zakrzepów[potrzebny przypis].

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2017-10-21 22:06:23]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=48129054. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  • Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
  • Danuta Młodzianowska: Nasionoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1961.
  • Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-22].
  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-23].
  • Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
Przypisane cechy
ogólne roślina lecznicza
ogólne roślina miododajna
ogólne roślina użytkowa
barwa kwiatów płatki białe
kształt korony grono
symetria kwiatu kwiat motylkowy
symetria kwiatu grzbiecista, motylkowata
kształt blaszki liście jajowate
kształt blaszki liście lancetowate
kształt blaszki liście najszersze w połowie długości
ulistnienie ząbkowany
ulistnienie całobrzegie
kolor owoców żółte
kolor owoców zielone
kolor owoców czarne
kolor owoców brązowe
rodzaj owoców kuliste
rodzaj owoców strąki
powierzchnia owocu gładka
wygląd łodygi łodyga owłosiona
wygląd łodygi łodyga gładka
wygląd łodygi łodyga wzniesiona
szacowana wysokość łodygi od pasa do wysokości człowieka (100 < x < 200 cm)
pora kwitnienia czerwiec
pora kwitnienia lipiec
pora kwitnienia sierpień
pora kwitnienia wrzesień
pora kwitnienia październik